Κανείς δεν πλήττει ποτέ στις εξορμήσεις του με τον Ο.Π.Ο.Π, όπως αποδείχτηκε για άλλη μια φορά το διήμερο 25-26 Αυγούστου στη Βάλια Κάλντα. Προσωπικά, έχω περάσει αξέχαστες στιγμές με τα παιδιά που με έχουν κάνει να αγαπήσω τόσο τα βουνά όσο και την παρέα τους.
Με προορισμό τη Βάλια Κάλντα και το ομώνυμο καταφύγιο πριν τη Βωβούσα αναχωρήσαμε οι πρώτοι το πρωί, οι επόμενοι το μεσημέρι του Σαββάτου και οι τελευταίοι το απόγευμα της ίδιας μέρας. Και ενώ οι “πρωϊνοί” και οι “μεσημεριανοί” έφθασαν χωρίς προβλήματα και δικαιολογημένα απολάμβαναν τη διαμονή τους σε έναν χώρο που μοσχοβολούσε καθαριότητα, ιδιαίτερα ικανοποιημένοι από τη διάσχιση στο Αρκουδόρεμα και το μπάνιο στα κρύα και γάργαρα νερά του, και δειπνούσαν μετά στον καθαρό αέρα, περνώντας γενικά πολύ ευχάριστα την ώρα τους, οι “απογευματινοί” στο μεταξύ δεν έλεγαν να φθάσουν. Είχαν χάσει, βλέπετε, το δρόμο τους, χωρίς να είναι πάντως αυτή η μόνη οδική περιπέτεια και απώλειά τους. Αλλά καλύτερα ας μην επεκταθούμε.
Μάθημα πρώτο λοιπόν: ποτέ και για κανέναν λόγο μην παρεκκλίνετε από την κανονική πορεία σας. Μάθημα δεύτερο: εκτός εάν έχετε θαυμάσιο οδηγό, ανάλογο αυτοκίνητο, παρέα ενθουσιώδη, κέφι αμείωτο και σκηνή οπωσδήποτε. Με άλλα λόγια, οι “απογευματινοί” κατόρθωσαν να διατρέξουν τον δρυμό καθ’ύψος, μήκος και πλάτος, από έναν δρόμο σχετικά αφιλόξενο όσο και μάλλον αχαρτογράφητο, κατόρθωμα αναμφίβολα αξιόλογο δεδομένων των συνθηκών. Και ενώ η πορεία διαγραφόταν μοναχική, στη μέση του πουθενά συναντήθηκαν με άλλους επίλεκτους, φυσιολάτρες - περιηγητές, Έλληνες και μη. Σκέφτηκαν μάλιστα τότε προς στιγμήν να διανυκτερεύσουν επιτόπου, το ξανασκέφτηκαν μετά καλά, ζήτησαν απλά οδηγίες και συνέχισαν, για να καταλήξουν τελικά στον προορισμό τους, με μοναδικό οδηγό ένα υπέροχο φεγγάρι, τρεις ολόκληρες ώρες μετά την αναμενόμενη ώρα άφιξης, κατά δύο άτομα λιγότεροι, με μεγάλη πείνα και άλλη τόση ζαλάδα, έχοντας διαγράψει έναν παρολίγον τέλειο κύκλο και σχηματίσει σφαιρική κατά κυριολεξία άποψη για τον εξαιρετικό δρυμό. Όσοι πρόλαβαν, έφαγαν πλούσια και συνήλθαν γρήγορα, ενώ εκεί γύρω στα μεσάνυχτα η ομάδα επιτέλους συμπληρώθηκε, πλην ενός.
Την επομένη ημέρα, ξεκούραστοι και ορεξάτοι, κινήσαμε νωρίς - νωρίς για την κορυφή Αυγό (2.177 μ.). Ωραία διαδρομή, με ποικιλία και θέα στις γειτονικές κορυφές, σηματοδοτημένη και με πηγές ευτυχώς, αλλιώς θα είχαμε πει με βεβαιότητα το νερό νεράκι. Λόγω του μάλλον χαλαρού ρυθμού μας, του δυνατού ήλιου και της πολύωρης παραμονής σ’αυτόν, οι προμήθειες είχαν αποδειχθεί ανεπαρκείς. Η θέα από το Αυγό στις πηγές του Αώου ποταμού, στις κορυφές Φλέγγα και Γκαμήλα, μεταξύ άλλων, και στο Αρκουδόρεμα γοήτευσε και αποζημίωσε τους πάντες, όπως συμβαίνει άλλωστε με κάθε κορυφή. Πριν την κατάβαση, χαλάρωση και οι καθιερωμένες ομαδικές φωτογραφίες, να έχουμε να θυμόμαστε πρόσωπα και πράγματα. Κατά την κατάβαση η ομάδα χωρίστηκε, με αποτέλεσμα από καθαρή παρεξήγηση, να προκληθεί, ευτυχώς για λίγο, μεγάλη ανησυχία και μικρή καθυστέρηση. Όταν αποκαλύφθηκε ότι αυτοί που αναζητούνταν ως χαμένοι, στην πραγματικότητα απλώς προηγούνταν και ότι εκείνοι που αναζητούσαν αυτούς, στην πραγματικότητα είχαν οι ίδιοι χαθεί ελαφρώς, έπεσε πολύ γέλιο. Κάπως έτσι επιστρέψαμε στο καταφύγιο, για να φάμε, να ανταλλάξουμε εντυπώσεις και πειράγματα, να μαζέψουμε σκηνές και πράγματα και να κατηφορίσουμε σιγά- σιγά, κατευχαριστημένοι, προς Τρίκαλα και Πύλη, ανανεώνοντας συγχρόνως το ραντεβού μας με το καταφύγιο, το βουνό και, κυρίως, με τον δρυμό.
Όλα τα μέλη της ομάδας, με πρώτο τον σπάνιο και ακαταπόνητο Λάκη, την οικοδέσποινα περίπου και οδηγό μας Ελένη και την ολοένα καλύτερη Ουρανία, τον Πέρη που πάντα βιάζεται να κατέβει πρώτος και τον Θανάση που δεν επιτρέπει σε κανέναν πόνο να τον καταβάλει, τους νέους, άνετους και ωραίους Χρήστο και Ανδρέα και τον παλιό - που -είναι - αλλιώς Χάρη με την κλίση στην ορεινή ποδηλασία, την Κούλα, τον Αλέξανδρο, τον Μάριο, τον Γιώργο και τον Βασίλη που περίμεναν υπομονετικά στα μετόπισθεν, τον Αποστόλη που έφυγε νωρίς και τον Δημήτρη που δεν έφτασε ποτέ, την Κατερίνα που χάνεται σταθερά αλλά της αρέσει και τον Δημήτρη από το Ηράκλειο Κρήτης σαν επίτιμο μέλος, όλοι ήταν υπέροχοι καθένας με τον τρόπο του.
Κατερίνα Αλεξίου
Μέλος Ο.Π.Ο.Π.
