Την περασμένη Κυριακή με τον Ο.Π.Ο.Π. πραγματοποιήσαμε την τελευταία ανάβαση βάσει του προγράμματος μας για το 2010. ΤΡΙΓΓΙΑ 2204μ. Μια κορυφή που στις αρχές του χρόνου, ο καιρός μας είχε απαγορεύσει να την “πατήσουμε”. Αυτή τη φορά μας έκανε τη χάρη , και με το παραπάνω.
Η Τριγγία είναι...
ορεινό συγκρότημα της νότιας Πίνδου στο δυτικό τμήμα του Νομού Τρικάλων. Το όνομά της το έχει λάβει από την ομώνυμη υψηλότερη κορυφή της (2.204 μέτρα). Συνδέεται με το γειτονικό της συγκρότημα της Νεράιδας μέσω του αυχένα Γκολέμι (1.700 μ) και με το συγκρότημα Δοκίμι μέσω του αυχένα Ορθή Πέτρα (Κιάτρα Μπροάστα στα βλάχικα, 1.400 μ). Η Τριγγία είναι κατάφυτη από μεγάλα δάση ελάτης, ενώ σε χαμηλότερο υψόμετρο κυριαρχούν φυλλοβόλα είδη, όπως η βελανιδιά, ο σφένδαμος και ο ψευτοπλάτανος. Σε υψόμετρο πάνω από τα 1.700 μέτρα υπάρχουν εκτεταμένα αλπικά λειβάδια, όπου γίνεται συστηματική βόσκηση κατά τη θερινή περίοδο. Οι άφθονες πηγές της Τριγγίας τροφοδοτούν μερικούς από τους πρώτους σημαντικούς παραποτάμους του άνω ρου του Αχελώου του επονομαζόμενου και Ασπροποτάμου. Οι βόρειες και ανατολικές κλιτύες του συγκροτήματος ανήκουν στη λεκάνη απορροής του ποταμού Πηνειού.
Ξεκινήσαμε από την Πύλη στις 08:30 με προορισμό την Ελάτη. Εκεί μας περίμενε ο Νίκος. Κλέψαμε λίγο χρόνο πίνοντας ένα γρήγορο καφεδάκι όσο περιμέναμε τους πιστούς μας φίλους από το Βόλο. Η ομίχλη που επικρατούσε εκείνη τη στιγμή στην περιοχή δεν μας τρόμαξε. Γνωρίζαμε καλά ότι τις πρωινές ώρες είναι συχνό φαινόμενο και ότι σε μεγαλύτερο υψόμετρο δεν θα μας δημιουργούσε πρόβλημα. Αφήσαμε πίσω μας τα Περτουλιώτικα λιβάδια και τη Χρυσομηλιά και κατευθυνθήκαμε προς το Παλαιοχώρι. Το τοπίο φανταστικό. Μέσα στο μουντό τις ομίχλης ξεπηδούσαν “φθινοπωρινά ντυμένα”, τα δέντρα. Χρωματισμοί πανέμορφοι και η μυρωδιά της υγρασίας και του βρεγμένου χώματος σε κάνανε να θέλεις να κατέβεις από το αυτοκίνητο όσο το δυνατό πιο γρήγορα. Πήραμε το χωματόδρομο που ενώνει Παλαιοχώρι και Κρανιά. Όσο ανεβαίναμε, μία Θάλασσα από σύννεφα απλωνόταν μπροστά μας. Οι ψηλότερες κορυφές σα νησάκια ξεπροβάλανε πάνω από τα σύννεφα και το μάτι σου χανόταν στον απέραντο ουρανό. Μια εικόνα μαγική.
Φτάσαμε σε ένα εκκλησάκι όπου αφήσαμε τα αυτοκίνητα. Η κορυφή της Τριγγίας στεκόταν επιβλητικά από πάνω μας. Αρχίσαμε την ανάβαση και με χαλαρό ρυθμό βγήκαμε στην κορυφογραμμή μετά από 1:30’ ώρα περίπου. Παρά το ότι ο ήλιος ήταν ήδη αρκετά ψηλά και μας ζέσταινε καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάβασης , στην κορυφογραμμή το τσουχτερό αεράκι μας ανάγκασε όλους να βγάλουμε τα αντιανεμικά και τα σκουφάκια από τα σακίδια μας. Δεν καθυστερήσαμε, μετά από λίγα λεπτά πατούσαμε στην κορυφή. Το Βουτσικάκι μακριά, η Καραβούλα, το Αυγό, το Καπ Γκράς, η Κακαρδίτσα και πολλές άλλες κορυφές, που μπορούσες εύκολα να διακρίνεις, βρισκόταν εκεί επιβραβεύοντας την προσπάθειά μας. Μετά το απαραίτητο “διάλειμμα κορυφής”, φαγητό, νερό, σνακ, φρούτα αλλά και πολλές φωτογραφίες ,πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Η κατάβαση πιο γρήγορη αλλά σαφώς πιο επίπονη. Δεν λείψανε και μερικές τούμπες από κάποιους που θέλανε να μας δείξουνε πως είναι να κατεβαίνεις τις πλαγιές τις Τριγγίας “κάνοντας” Snowboard ,χωρίς βέβαια χιόνι αλλά ούτε και σανίδα . Φτάνοντας στα αυτοκίνητα ένας παππούλης που βρισκόταν εκεί μας έδωσε την ευκαιρία να ανάψουμε ένα κεράκι στο εκκλησάκι. Όσο περιμέναμε την υπόλοιπη ομάδα απλά απολαμβάναμε την υπέροχη θέα. Μια ακόμη εξόρμηση του ΟΠΟΠ είχε μόλις τελειώσει.
Νιώθοντας μεγάλη ικανοποίηση για την πραγματοποίηση αλλά και για τον αριθμό των συμμετοχών όσο αναφορά τις δραστηριότητες του ΟΠΟΠ, κλείνουμε το πρόγραμμα των αναβάσεων για το 2010. Αφήνουμε όμως ανοιχτό το ενδεχόμενο να πραγματοποιήσουμε και άλλες αναβάσεις σε κοντινά βουνά τους επόμενους μήνες. Η αγάπη μας για το βουνό, τη φύση και τον τόπο μας δεν τελειώνει με το τέλος του προγράμματος. Η προσπάθεια να προσελκύσουμε κοντά μας περισσότερους ανθρώπους συνεχίζεται, άλλωστε οι προετοιμασίες για την έκθεση φωτογραφίας “Ο.Π.Ο.Π. 2010” έχουν ήδη ξεκινήσει.
«Πάντα Ψηλά»
Καραμπέρης Άρης
Opopilis.blogspot.com
Ανάβαση στην Τριγγία
Στα Βαρδούσια βρέθηκε ο Ορειβατικός Oμιλος Πύλης
Τα Βαρδούσια θεωρούνται ένα από τα πιο άγρια και εντυπωσιακά βουνά της πατρίδας μας και έχουν ιδιαίτερα σκληρό ανάγλυφο με άγριες και απότομες κορφές. Μαζί με τη γκαμήλα και τον Όλυμπο αποτελούν την αλπική τριάδα της χώρας μας, γι’ αυτό προσελκύουν το ενδιαφέρον του ορειβατικού κόσμου. Το χειμώνα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές και με το χιόνι να το σκεπάζει θυμίζει μικρογραφία των Άλπεων.
Αναχώρηση όπως πάντα από τα γραφεία του συλλόγου και μετά από 2,5 ταξίδι οδικώς, φτάνουμε στο χωριό «Αθανάσιος Διάκος». Έλεγχος εξοπλισμού και 25 άτομα του Ο.Π.Ο.Π. ξεκινάνε με πεζοπορία για το καταφύγιο του ΕΟΣ Άμφισσας. Ακολουθούμε το μονοπάτι Ε4 μέσα σε μια όμορφη διαδρομή. Δεξιά μας ο όγκος της Πλάκας, Κάτω και Πάνω Ψηλό , Πυραμίδα και Γιδοβούνι. Κορυφές επιβλητικές και απροσπέλαστες. Ανεβαίνοντας το μονοπάτι, αριστερά από το ρέμα που κατεβαίνει, θα συναντήσουμε μια ήσυχη πηγή στη ρίζα ενός βράχου. Μια σύντομη στάση και φεύγουμε αμέσως καθώς ο καιρός «κλείνει». Δυστυχώς οι προβλέψεις μας για τον καιρό επαληθεύονται και η βροχή αρχίζει. Τυχεροί στην ατυχία μας καθώς σε 30’ προβάλλει το καταφύγιο του ΕΟΣ Άμφισσας και μπαίνουμε γρήγορα μέσα. Ο υπεύθυνος του καταφυγίου μας καλωσορίζει, ζεστό τσάι, στεγνά ρούχα και όλοι παίρνουμε «αγκαλιά» το αναμμένο τζάκι. Το καταφύγιο βρίσκεται στη θέση Πιτιμάλικο και σε υψόμετρο 2000μ.
Την επόμενη μέρα χαράματα οι οδηγοί ( Άρης και Λάκης) δίνουν τις τελευταίες οδηγίες. Ξεκινάμε με πορεία για το δεύτερο καταφύγιο του ΠΟΑ, σημείο που υπάρχει το σηματοδοτημένο μονοπάτι. Εκεί υπάρχει ταμπέλα που υποδεικνύει το σημείο ανάβασης. Η κλίση της πλαγιάς δεν θα μας δυσκολέψει καθώς το μονοπάτι ανεβαίνει με μικρή κλίση και μόνο σε σημείο ψηλά στην πλαγιά, λόγω των σημείων που είναι εκτεθειμένα, αλλά αν τα περάσουμε με προσοχή δεν δημιουργούν καθυστερήσεις. Η επικινδυνότητα οφείλετε στο ζιγκ-ζαγκ της κίνησης στην πλαγιά από πτώση πέτρας, από άτομα που βρίσκονται ψηλότερα και περπατούν στα σαθρά μέσα στο λούκι. Οι οδηγοί Άρης και Λάκης χωρίζουν την ομάδα σε γκρουπάκια και περνάμε το κομμάτι μέσα στο λούκι με ασφάλεια. Αφού περάσαμε το βράχινο φράγμα μέσα από τις «Πόρτες» βγαίνουμε στο οροπέδιο «Μέγας κάμπος» σε υψόμετρο 2300μ.
Ένα οροπέδιο σε μέγεθος γηπέδου, με εκπληκτική θέα και στο βάθος η ψηλότερη κορυφή των Βαρδουσίων, ο Κόρακας (2495μ). Το τελευταίο κομμάτι είναι εύκολο και μέχρι το τελευταίο ύψωμα της κορυφής δεν υπάρχουν δυσκολίες. ΠΡΟΣΟΧΗ όμως σε ένα μικρό κομμάτι 20μ περίπου την κορυφή είναι εκτεθειμένο και δεν δικαιολογεί λάθη. Οι οδηγοί πάλι αναλαμβάνουν δράση και περνάνε όλους με ασφάλεια. Βρισκόμαστε πλέον όλοι στην κορυφή και ο φωτογράφος του συλλόγου (Θανάσης) πιάνει δουλειά. Μετά από μισή ώρα παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Τώρα όμως είναι που χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια και προσοχή, καθώς πάντα στην επιστροφή συνηθίζουμε να χαλαρώνουμε. Πηγαίναμε όσο πιο αργά και προσεχτικά γινόταν, όχι μόνο λόγω της επικινδυνότητας και της ολισθηρότητας του μονοπατιού, αλλά και για να αποτυπώσουμε όσο πιο πολύ γινόταν όλο αυτό το τοπίο.
Πάλι ξεκινάμε σε γκρουπάκια, ώστε να μην βρισκόμαστε πολλοί μέσα στο λούκι, με προσοχή στα δύσκολα σημεία και στα σαθρά κομμάτια. Ο καιρός σύμμαχος και στην κατάβαση και μόνο προς το τέλος της διαδρομής η ομίχλη αρχίζει να μας καταδιώκει, αλλά όταν σκεπάζει τα ψηλά σημεία, εμείς είμαστε ήδη μέσα στο καταφύγιο και απολαμβάνουμε το ζεστό τσάι. Συγκέντρωση και κατηφορίζουμε για το χωριό «Αθανάσιος Διάκος». Ευχάριστη κατάβαση και σε 1,5 περίπου βρισκόμαστε στην ταβέρνα του χωριού για να δοκιμάσουμε τις νοστιμιές του.
Ένας ακόμη όμορφος προορισμός με μεγάλη συμμετοχή έφτασε στο τέλος, γεμάτοι όλοι από όμορφες εικόνες! Το μόνο σίγουρο είναι ότι θες να το επαναλάβεις το συντομότερο και ανυπομονείς για την επόμενη πρόκληση, που εύχεσαι κάθε βήμα σου να είναι και πιο ψηλά….
www.opoppilis.blogspot.com
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗΣ(peris)
Μέλος του Ο.Π.Ο.Π.
