Την Κυριακή 23 Ιουλίου τα μέλη του Ο.Π.Ο.Π ξεκίνησαν για μια νέα αποστολή, στο βουνό "ΑΥΓΟ" που βρίσκεται στο νόμο Τρικάλων ΝΔ του Νεραιδοχωρίου.
Η συνάντηση για αναχώρηση ήταν στις 7:00 το πρωί στα γραφεία του συλλόγου. Αφού γεμίσαμε τα στομαχάκια μας με ένα τοστ (ευχαριστούμε τον Αποστόλη) ξεκινήσαμε για το Λιβαδοχώρι όπου ήταν το σημείο που θα ξεκινούσαμε την ανάβαση. Φτάνοντας πήραμε καθαρό αέρα για να ξεζαλιστούμε από την οδήγηση (και από κάποιους που δεν έβαλαν γλώσσα μέσα) και ετοιμαστήκαμε για την αποστολή μας.
Η ώρα έναρξης της ανάβασης σύμφωνα με το ρολόι του Χρήστου ήταν 9:10.Στην αρχή φαινόντουσαν όλα ξεκούραστα και ευχάριστα καθώς περπατούσαμε σε ένα χωματόδρομο. Σιγά σιγά τα πράγματα για κάποιους άρχισαν να αγριεύουν καθώς η κλίση του εδάφους συνεχώς μεγάλωνε και έτσι αυξάνονταν και οι σφυγμοί. Εκεί έγινε το ξεκαθάρισμα. Κάποιοι έφυγαν μπροστά και άλλοι (υποστηρικτές και αδύναμοι) έμειναν πίσω συνεχίζοντας με αργούς σταθερούς ρυθμούς.
Αφού περάσαμε ένα δύσκολο κομμάτι της διαδρομής, τουλάχιστον για μένα, πίστεψα το συνοδοιπόρο μου Θανάση(τον οποίο θαύμασα για την υπομονή του να με περιμένει και τον ευχαριστώ πολύ για την εμψύχωση να μην τα παρατήσω) ότι στη συνέχεια θα είναι πιο εύκολα ,αλλά που να 'ξερε και αυτός?! Καθώς δεν βρίσκαμε το μονοπάτι που οδηγούσε στην κορυφή ακούσαμε τον Αλέξανδρο και έτσι ανεβήκαμε "καρφί" (όπως έλεγαν τα παιδιά). Ήταν μια ριψοκίνδυνη απόφαση που γινόταν πιο επικίνδυνη καθώς σκαρφαλώναμε (ξανάλεω τουλάχιστον για μένα). Μετά από ώρα και αρκετό φόβο που ένιωσα κοιτώντας κάτω, κατάφερα και εγώ, δόξα τω Θεό, να πατήσω την κορυφή. Εκεί οι "τελευταίοι" συνάντησαν τους "πρώτους" που μπορεί να είχαν και καμιά ώρα νωρίτερα περιμένοντας εμάς (Ανδρέα, Κατερίνα, Ουρανία, Θανάση).
Με το που φτάνεις στο ψηλότερο σημείο του βουνού και χαζεύεις από ψηλά μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου νιώθεις την πρώτη ικανοποίηση. Καθίσαμε αρκετή ώρα εκεί, φάγαμε λιγάκι για να ανακτήσουμε δυνάμεις, είπαμε τις εντυπώσεις μας, βγάλαμε φωτογραφίες και έπειτα πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Τότε εμπιστευθήκαμε τον “πρόεδρο!!!” Παναγιώτη ο οποίος μας οδήγησε από το μονοπάτι χωρίς να κουραστούμε. Δύο άτομα της ομάδας που είχαν όχι μόνο κοινό όνομα αλλά και κοινή τρέλα θα έλεγα, διάλεξαν τη δική τους πορεία. Ο καιρός ήταν πολύ καλός και έτσι μπόρεσα να απολαύσω την ομορφιά της άγριας φύσης του βουνού. Είναι τρομερό το θέαμα να βλέπεις παντού πράσινο, βουνοκορφές και όχι τσιμέντο και ρομποτάκια. Όταν οι περισσότεροι φτάσαμε σχεδόν στη μέση της διαδρομής περιμέναμε τους συνονόματους και συνάμα ακατονόμαστους άλλους δύο, οι οποίοι είχαν μπλέξει μέσα σε ένα πολύ επικίνδυνο σημείο του βουνού. Τελικά μετά από περίπου 2 ώρες και με την βοήθεια του Παναγιώτη κατάφεραν και ξέμπλεξαν από αυτή την πραγματικά δύσκολη κατάσταση. Οι υπόλοιποι ομάδα τους περίμενε με αγωνία και τραβώντας φυσικά αποκλειστικά βίντεο!!!. Αφού μαζευτήκαμε συνεχίσαμε την κατάβαση, αυτή τη φορά όμως, όλοι μαζί.. Είχαμε να προσπεράσουμε άλλωστε αρκετά σκυλιά δίχως να μας γευτούν. Ευτυχώς τελικά που υπάκουσαν στο αφεντικό τους τον τελάλη. Έκανα και ένα καινούριο, ξεχωριστό φίλο τον μπαγασάκο (έναν γάιδαρο) στον οποίο έδωσα και δύο φιλιά. Είδαμε ξανά τα αυτοκίνητά μας στις 17:30 περίπου και τους ¨πρώτου" να περιμένουν τους "τελευταίους". Αυτή ήταν η τελική ικανοποίηση.
Ήταν μια ξεχωριστή Κυριακή για μένα με πολλές εκπλήξεις και περιπέτειες και σε κάποια σημεία με αρκετό γέλιο. Δεν ξέρω αν θα το ξανακάνω σύντομα γιατί όπως λέει και η φίλη μου η Κατερίνα (το κρι-κρι) πρέπει να βελτιώσω τη φυσική μου κατάσταση. Σίγουρα όμως προτείνω σε όσους θέλουν να ξεφύγουν από την πόλη και να γευτούν την άγρια και όμορφη φύση να το δοκιμάσουν έστω και μια φορά μαζί με την παρέα του ομίλου που γνώρισα και προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους.
Αλεξίου Ουρανία
Μέλος Ο.Π.Ο.Π.
