Το Σαββατοκύριακο 15-16 Ιουλίου ο Ο.Π.Ο.Π επισκέφτηκε τον νομό Ευρυτανίας για να διασχίσει το φαράγγι “Πάντα Βρέχει”.
Η αποστολή αποτελούμενη από 22 άτομα και τον Στρατή (ο σκύλος της παρέας) ξεκίνησε από τα γραφεία του συλλόγου στις 2 μ.μ. Περνώντας διαδοχικά το Μουζάκι και την Καρδίτσα κινηθήκαμε προς το χωριό Κέδρος και περνώντας δίπλα από την λίμνη Σμοκόβου ανηφορίσαμε προς το ομώνυμο χωριό. Μπαίνοντας πλέον στο νομό Ευρυτανίας αφήσαμε πίσω μας το χωριό Ρεντίνα και ανεβήκαμε προς το όρος Βελούχι. Διασχίζοντας την Βόρειο Ανατολική πλευρά του βουνού κατηφορίσαμε προς το χωριό Κρίκελο όπου κάναμε στάση για καφέ και φαγητό (ανάλογα με την όρεξη του καθενός). Ο καιρός άρχισε να χαλάει αλλά η αποστολή ήταν έτοιμη για όλα. Μετά από το Κρίκελο έμενε 1 ½ ώρα για να φτάσουμε στον προορισμό μας. Συνεχίσαμε προς το χωριό Δομνίστα όπου αφήσαμε πίσω μας την άσφαλτο και πιάσαμε τον δασικό δρόμο. Από εκεί και κάτω άρχιζε η μαγεία, ένα τοπίο που σου δημιουργούσε ποικίλα συναισθήματα. Τα απέραντα βουνά, η άγρια φύση, το νερό που κυλούσε κατά διαστήματα ανάμεσα από κάποιο βράχο σε έκανε είτε να ηρεμείς είτε να θέλεις να ουρλιάξεις. Περάσαμε διαδοχικά τα χώρια Σκοπιά, Αγ. Χαράλαμπος και Καστανούλα μέχρι να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό. Καθόλη τη διάρκεια του ταξιδιού σταματούσαμε για να ξεμουδιάσουμε, να βγάλουμε φωτογραφίες, να πούμε τα αστεία μας. Μετά ,λοιπόν, από 1 ½ ώρα χωματόδρομο φτάσαμε στο χωριό Ροσκά όπου και κατασκηνώσαμε. Πιο κάτω από εμάς υπήρχαν και άλλες παρέες από άλλους Συλλόγους της Ελλάδας, όλοι για τον ίδιο σκοπό. Μας πήρε μισή ώρα για να στήσουμε τις σκηνές, να βολέψουμε τα πράγματα, τα αυτοκίνητα και να ανάψουμε φωτιά. Τελευταίοι (αλλά όχι καταϊδρωμένοι) έφτασαν ο Χάρης, ο Αποστόλης και η Ελένη, οι οποίοι είχαν ξεκινήσει από Αθήνα. Αφού η παρέα ολοκληρώθηκε άρχισε το τρελό γλέντι. Αλλά όπως λένε νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, γι αυτό προτεραιότητα είχε το φαγητό. Βγάλαμε λοιπόν τα σουβλάκια, τις μπριζόλες και τα λουκάνικα και έγινε ένα τρελό φαγοπότι. Τα συγχαρητήριά μου στους ψήστες ,τον Τάκη, τον Αποστόλη , τον Ανδρέα και αν ξεχνάω κάποιον ας με συγχωρήσει. Συνέχεια είχαν οι ιστορίες, τα αστεία και τα πειράγματα της παρέας. Ένα έχω να σας πω, έπεσε πολύ γέλιο!!!!!!
Κάποιοι αποχώρησαν στις σκηνές τους πιο νωρίς(ένας από αυτούς ήμουν κι εγώ), κάποιοι άλλοι έμειναν μέχρι τις πρωινές ώρες και δεν μας άφησαν να κοιμηθούμε και κάποιοι άλλοι τρελάθηκαν στο ροχαλητό (ονόματα δεν λέμε οικογένειες δεν θίγουμε). Το πρωί ήπιαμε το καφεδάκι μας, μαζέψαμε τις σκηνές και τα πράγματα για να ξεκινήσουμε για το φαράγγι. Αντικρίσαμε ένα υπέροχο θέαμα που πραγματικά είναι δύσκολο να περιγράψω με λέξεις. Ξεκινήσαμε σιγά-σιγά να διασχίζουμε το ποτάμι, ανάμεσα από πανύψηλα βουνά από τα οποία στα περισσότερα σημεία έπεφταν ορμητικά νερά (εξού και η ονομασία “Πάντα Βρέχει”). Εκεί οι πιο ριψοκίνδυνοι αψήφησαν το παγωμένο νερό και μπήκαν από κάτω. Προς το τέλος της διαδρομής δόθηκε η ευκαιρία σ’ αυτούς που ήθελαν να κάνουν μια βουτιά, να κολυμπήσουν στο ποτάμι. Στην επιστροφή μας περίμενε παγωμένο πεπόνι και καρπούζι που είχε εφοδιαστεί ο σύλλογος. Αφού συγκεντρωθήκαμε όλοι ξεκινήσαμε με κρύα καρδιά για το ταξίδι της επιστροφής.
Πραγματικά ήταν μια από τις καλύτερες εμπειρίες που έχω ζήσει και συνιστώ σε όσους θέλουν να ζήσουν κάτι το διαφορετικό να γίνουν μέλη του ομίλου. Τέλος θέλω να συγχαρώ τον όμιλο για την πολύ καλή του οργάνωση και να συνεχίσει να διοργανώνει τέτοιες περιηγήσεις.
Κολέτσιου Ελένη
Παπαστεργίου Αλέξανδρος
Μέλη Ο.Π.Ο.Π
