Ο Ο.Π.Ο.Π. ΔΙΑΣΧΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΖΙΑΚΑ
8.00 το πρωί της περασμένης Κυριακής 16.03.08 συναντηθήκαμε τα μέλη του Ο.Π.Ο.Π. έξω από τα γραφεία. Στόχος μας η καθιερωμένη –πλέον-, ετήσια ανάβαση στον Κόζιακα.
Γύρω στις 9.00 ξεκινήσαμε από το Περτούλι, αν και μετρήσαμε ήδη δύο απώλειες, αυτή του Χάρη και της Ελένης οι οποίοι προτίμησαν την ορεινή ποδηλασία.
2.5 ώρες πορείας από το Περτούλι για την κορυφή των
Ακολουθούν με άλλο ρυθμό ο Θέμης , νεοεισερχόμενο μέλος, ο Άρης που άφησε τις παραλίες του Βόλου για να θαυμάσει τις ομορφιές του μακρόστενου Κόζιακα, η Ελένη με τη Νατάσα που απαθανάτιζαν την πορεία μας σε ψηφιακή μορφή, ο Θανάσης - ο έφορος υλικού του Ο.Π.Ο.Π - και βέβαια ο κουμπάρος μου, που σε δύσκολες ώρες, μου καταλάγιασε την πείνα με ένα γενναιόδωρο σάντουιτς κοτόπουλο.
Ο Κόζιακας δασωμένος κατά το μεγαλύτερο τμήμα του, με πυκνά φυλλοβόλα δέντρα στις ανατολικο-δυτικές πλευρές του και με έλατα ψηλότερα να σχηματίζουν μικρά οροπέδια. Κερκέτιον όρος το έλεγαν οι Αρχαίοι και ήταν ανέκαθεν γνωστό για την πλούσια χλωρίδα του. Χαρακτηριζόταν ως το βουνό του Ασκληπιού, από το οποίο μάζευε τα «μαγικά» του βότανα. Έχει και πλούσια πανίδα , προσφέρει καταφύγιο σε μικρό πληθυσμό καφέ αρκούδας, λύκους, αγριόγιδες, λαγούς, αγριογούρουνα καθώς και πουλιά. Για όλα αυτά έχει ενταχθεί στο δίκτυο των περιοχών Natura 2000.
Αυτά όσον αφορά στη μορφολογία του βουνού, γιατί από πολιτιστικό ενδιαφέρον, τα δάση του Περτουλίου και του Κόζιακα, συνέβαλλαν ιστορικά ως κρησφύγετα σε παράνομους ή επαναστάτες, αφού εκεί λημέριαζε το ιππικό του Γκένα και του Γαζή.
Μετά από 2 ώρες ανάβασης οι τρεις πρώτοι φτάνουμε στο ανακαινισμένο καταφύγιο του Κόζιακα. Περιμένοντας τους υπόλοιπους κολατσίζουμε και ξεκουραζόμαστε. Παίρνουμε μόνο τα απαραίτητα…δηλαδή νερό και φωτογραφικές μηχανές και ανηφορίζουμε όλοι μαζί το χιονισμένο πλέον μονοπάτι της κορυφής. Η ανάβαση δυσκολεύει λόγω του χιονιού, ενώ το τοπίο ασπρίζει όλο και πιο έντονα. Η 40λεπτη σχεδόν ανάβασή μας ήταν αρκετά πιο δύσκολη, αφού το χιόνι πολλές φορές μας «έπαιρνε μέσα». Η ανταμοιβή όμως κάθε ορειβάτη έρχεται με την κατάκτηση του στόχου, και η συγκεκριμένη κορυφή είναι πράγματι από τις πιο όμορφες της ευρύτερης περιοχής μας. Οι φωτογραφίες το μαρτυρούν αυτό.
Ακόμη πιο δύσκολη η κατάβαση για το καταφύγιο. Πηγαίναμε όσο πιο αργά και προσεχτικά γινόταν, όχι μόνο λόγω της επικινδυνότητας και της ολισθηρότητας του μονοπατιού, αλλά και για να αποτυπώσουμε όσο πιο πολύ γινόταν όλο αυτό το τοπίο.
Φτάνοντας στο καταφύγιο μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Ορειβατικοί σύλλογοι από Καστοριά και Άρτα γίναμε ένα, ανταλλάσοντας ορειβατικές απόψεις, διευθύνσεις και τηλέφωνα για πιθανές μελλοντικές αποδράσεις στα εκεί μέρη.
Περικλής Βασιλείου
