Στις 17 & 18 Μαϊου πραγματοποιήθηκε η πρώτη πανελλήνια συνάντηση Rafting στον Άραχθο ποταμό, με σημείο αναφοράς το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας . Ο Ο.Π.Ο.Π. μετείχε με τριάντα τέσσερα μελή και ειδικότερα με έξι πληρώματα και ήταν ο πιο πολυάριθμος σύλλογος.
Ίσως το τελειότερο διήμερο. Όλα ξεκίνησαν το μεσημέρι του Σαββάτου, όταν τα μέλη του Ορειβατικού Περιηγητικού Ομίλου Πύλης (Ο.Π.Ο.Π.), άρχισαν να συγκεντρώνονται στο Δημαρχείο του ομώνυμου χωριού. Γύρω στη 13:00 ο πρόεδρος Πέρης, ο αρχηγός αποστολής Χάρης και ο έφορος υλικού Θανάσης έδιναν το σύνθημα της αναχώρησης.
Οι πρώτες οδηγίες δόθηκαν στο γεφύρι της Πόρτας και το οδοιπορικό ξεκίνησε. Η διαδρομή ήταν κάτι περισσότερο από μαγευτική και όποιος δεν την έχει κάνει, θα πρέπει να την ορίσει ως επόμενο προορισμό του. Αποκορύφωμα της τρελής διάθεσης ήταν η ανταλλαγή συνθημάτων και τραγουδιών μέσω της ενδοεπικοινωνίας, μεταξύ του Χάρη και του Πέρη, όπου η μάχη Ολυμπιακού - ΑΕΚ κυριάρχησε ακόμα και στα κορφοβούνια. Κοντά στη Μεσοχώρα, την κούρασή μας, ήρθε να ανταμείψει η θέα του φράγματος με τα καταγάλανα νερά, όπου ο συνδυασμός φύσης και ανθρώπινης παρέμβασης στο κομμάτι αυτό ήταν πραγματικά εκπληκτική.
Λίγο πριν τη δύση του ηλίου φτάσαμε στην Πλάκα της Άρτας για να κατασκηνώσουμε στις όχθες του Άραχθου. Η γιορτή στο ποτάμι μόλις ξεκινούσε. Μία μικρή γειτονιά από σκηνές είχε δημιουργηθεί. Οι πιο έμπειροι είχαν αναλάβει να ετοιμάσουν τη φωτιά για να ψήσουν τα εδέσματα και οι αθλητές της παρέας στην απέραντη έκταση από τριφύλλι και χόρτο δίπλα στο ποτάμι ξεκίνησαν να παίζουνε από μήλα, βόλεϊ, μέχρι και 5x5 ποδοσφαιράκι. Η όρεξη είχε ανοίξει για τα καλά και η μυρωδιά από τα κιλά κρεάτων στις δέκα σχάρες έκανε την πείνα αβάσταχτη. Στο τέλος μάλλον το παρακάναμε αφού όσο και να τρώγαμε, αυτά δεν τελείωναν, ίσως η πιο τυχερή ήταν η σκυλίτσα της Κούλας, αφού έκανε πάρτυ. Το βράδυ το φως του φεγγαριού, η ζεστασιά της φωτιάς (το κρύο ήταν απίστευτο), η μουσική της κιθάρας, ο ήχος από τα νερά του ποταμού έκαναν την ατμόσφαιρα μοναδική. Λίγο πιο κάτω είχε στηθεί πάρτυ με ζωντανή μουσική. Όλα κυλούσανε ήρεμα μέχρι που το μικρόφωνο πήρε ο Χάρης. Φωνάρα!!! Ξεσηκώθηκαν οι πάντες, οι φανατικοί θαυμαστές του παραληρούσαν, πηδώντας ακόμα και στο κενό από την πίστα. Το τι χορός έπεσε – ακόμα και ως πρόβα γάμου – δε λέγεται.
Την άλλη μέρα το εγερτήριο ήταν στις 8, ο καφές είχε γίνει αγαθό, αλλά σαν το τσάι του Άρη δεν έχει. Αφού βάλαμε τις στολές και τα αντιανεμικά, πήραμε το δρόμο για τις ακτές του Καλλαρύτικου. Σωσίβια, κράνη, οδηγίες για κάθε ενδεχόμενο και στο νερό. Η διαδρομή όσες λέξεις και να βάλεις δεν αρκούνε για να τη περιγράψεις. Τα επικίνδυνα σημεία ανέβαζαν την αδρεναλίνη στα ύψη και ο σώσω εαυτό σωθήτω. Πραγματικά κάποιες φορές βρεθήκαμε στα όρια να τουμπάρουμε, κάποιοι βρεθήκανε και στο νερό, αλλά η ασφάλεια που παρείχε η Alpine Zone δεν άφηνε κανένα περιθώριο. Τέσσερις ώρες κουπί τραβούσαμε, αλλά ας ήταν και οχτώ, αφού η ανάμνηση από τον καταρράκτη στη μέση του πουθενά, κρυμμένος πίσω από ένα μικρό μονοπάτι, τα παγωμένα νερά που πέφτανε από του βράχους, το τοπίο και το άπειρο γέλιο δεν ανταμείβονται με τίποτα.
Επιστρέψαμε, πείνα, πείνα και μόνο πείνα, αλλά οι οργανωτές είχαν φροντίσει τα πάντα. Μαζέψαμε τις σκηνές, τελευταία πειράγματα και ο δρόμος της επιστροφής. Μέλη από παντού: Πύλη, Τρίκαλα, Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Αθήνα.
Το μόνο που σου μένει στο τέλος είναι η ωραιότερη ανάμνηση της ζωής σου, το πείσμα - δεν θέλω να φύγω, θέλω κι άλλο και η υπόσχεση για την επόμενη συνάντηση.
Μετά την εμπειρία αυτή, ένα έχω να πω: Αν δεν το ζήσεις, απλά δεν έχεις ζήσει τίποτα που να αξίζει!
Αναστασία Τοπαλίδου
