Ήταν 8 Μαΐου 2010 όταν ξεκινήσαμε πρωί πρωί από τα Τρίκαλα για τα Ζαγοροχώρια, γεμάτοι ενθουσιασμό! Τελικός μας προορισμός ήταν η Δρακόλιμνη, γνωστή και ξακουστή!!
Στη διαδρομή ο Λάκης μας αφηγούνταν λαϊκούς μύθους για την περιοχή που θα επισκεπτόμασταν. Μας είπε για δράκους που πάλευαν και διεκδικούσαν τη Δρακόλιμνη, γ...ια πέτρες που εκτόξευαν ο ένας εναντίον του άλλου, για Αλή Πασάδες που θέλησαν να φτάσουν στη λίμνη και από την μεγάλη τους αλαζονεία το βουνό τους εκδικήθηκε και γύρισαν πίσω κλαίγοντας…Κι όση ώρα ο Λάκης αφηγούνταν, μας ακολουθούν κάτι πυκνά σύννεφα… Τελικά αρχίζει να βρέχει. Απογοητευόμαστε αλλά σύμφωνα με την υπόλοιπη ομάδα, που είναι πιο έμπειροι ορειβάτες και σε όλη την εκδρομή δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να μας εμψυχώνουν, η βροχή θα σταματούσε και εμείς θα ανεβαίναμε άνετα μέχρι το καταφύγιο της Αστράκας που βρίσκεται στα 1950μ. υψόμετρο. Η διαδρομή, κράτησε περίπου 2 ώρες. Τα παιδιά είχαν δίκιο, μόλις φτάσαμε στο μικρό Πάπιγκο, η βροχή σταμάτησε. Το χωριό, ήσυχο και γουστόζικο, είναι ένα από τα 46 Ζαγοροχώρια. Όλα τα σπίτια είναι κτισμένα από εξαιρετική πέτρα της περιοχής και έτσι το χωριό βρίσκεται σε τέτοια αρμονία με το περιβάλλον, που αγναντεύοντάς το από μακριά, σχεδόν δεν το ξεχώριζες ανάμεσα στο δάσος. Όλοι ήμασταν έτοιμοι για την ανάβαση. Εφοδιασμένοι με τα απαραίτητα ξεκινήσαμε!
Με αρκετές στάσεις για ξεκούραση στις βρύσες που συναντούσαμε σε όλη τη διαδρομή, μας πηρέ δυόμιση ώρες για να φτάσουμε τελικά στο καταφύγιο.
Και ξαφνικά τα σύννεφα που μέχρι τότε μας κράταγαν σκιά ,σκόρπισαν την κατάλληλη ώρα, ο ήλιος βγήκε πάλι και όλοι θαυμάζαμε το τοπίο που απλωνόταν γύρω μας.. Τέτοιο τοπίο δεν περιγράφεται με λόγια! Διαπιστώσαμε αυτό που λένε όλοι όσοι αγαπούν τα βουνά: κοιτάζεις γύρω σου, η θέα σε ξεκουράζει και σε ανταμείβει! Τον ευχαριστούμε τον καιρό εκείνο το σαββατοκύριακο. Είδαμε λιακάδα και χιόνι μαζί, το βουνό ήταν γεμάτο αγριολούλουδα, μερικά τα βλέπαμε πρώτη φορά, σκέτο μεγαλείο!
Μετά την διανυκτέρευσή μας στο καταφύγιο, την επόμενη το πρωί ξεκινήσαμε επιτέλους για τη Δρακόλιμνη. Σε 2 ώρες περίπου ήμασταν στα 2100μ.και απολαμβάναμε άλλο ένα μοναδικό τοπίο. Στην παρέα μας και οι τρίτωνες! Έχουν όψη μικρού δράκου, είναι άκακα ,πανέμορφα αμφίβια. Ίσως μας επηρέασε το υψόμετρο και τα βλέπαμε όλα όμορφα, αλλά ακόμα κι έτσι να ήταν ,ποιός νοιάζονταν; Μείναμε αρκετή ώρα, βγάλαμε πολλές πολλές φωτογραφίες.. κανείς δεν έλεγε να φύγει!
Είχε έρθει η ώρα για την επιστροφή. Οι περισσότεροι βρεθήκαμε λίγες ώρες αργότερα πάλι πίσω στο Μικρό Πάπιγκο απ΄ όπου είχαμε ξεκινήσει. Το βουνό της Αστράκας ήταν τώρα απέναντι μας, πάντα εντυπωσιακό! Κάναμε ένα διάλειμμα για ξεκούραση και περιμέναμε τους υπόλοιπους της ομάδας που όση ώρα εμείς πίναμε το καφεδάκι μας, εκείνοι χάραζαν το δικό τους μοναδικό μονοπάτι στο βουνό…το οποίο μάλλον δε θα προτείνουν ποτέ σε κανέναν! Γνωριστήκαμε με τα παιδιά του συλλόγου, άψογη παρέα, γεμίσαμε τον εγκέφαλό μας με οξυγόνο και όμορφες εικόνες…χαλάλι η τόση ανηφοριά μέχρι τη λίμνη!
Ρίτσα Φαγκρίδα – Νιαβή Μαργαρίτα
