Στις 19 Ιουνίου 
θα πραγματοποιούσα την πρώτη μου κατασκηνωτική εμπειρία με την ορειβατική ομάδα του ΟΠΟΠ στο πάντα βρέχει, μια περιοχή για την οποία είχα ακούσει πολλά αλλά ήταν άγνωστη προς στιγμή για μένα…
Το πρωί εκείνο συγκεντρωθήκαμε στην πλατεία του Παλαιού Δεσποτικού και με θετική διάθεση αναχωρήσαμε με προορισμό το πάντα βρέχει. Καθώς κατευθυνόμασταν προς τον προορισμό μας, περάσαμε και από μερικά χωριά όπως το Κέδρο και το Σμόκοβο, ενώ στα μέσα της διαδρομής κάναμε μια στάση στο ΄΄θρηλικό΄΄ αεροπλάνο που βρίσκεται στην Ρεντίνα . Εκεί, περιμένοντας τα υπόλοιπα μέλη του συλλόγου, τραβήξαμε μερικές φωτογραφίες και συνεχίσαμε την πορεία μας κάνοντας μια στάση στο Κρίκελο, για έναν καφέ στην όμορφη πλατεία του χωριού. Είχαμε ακόμα 1,5 ώρα δρόμο σε χωματόδρομο… Όμως η διαδρομή ήταν τόσο μαγευτική που δεν αντιληφτήκαμε πότε φτάσαμε στο μικρό χωριό Ροσκά όπου θα κατασκηνώναμε στο προαύλιο της εκκλησίας. Δυστυχώς όμως, παρόλη την καλή διάθεση που δείξαμε, οι κάτοικοι του χωριού ήταν επιδεικτικά αφιλόξενοι και μας ανάγκασαν να κατασκηνώσουμε στο ποτάμι.
Παρ΄ όλα αυτά στήσαμε τις σκηνές μας δίπλα στο ποτάμι και περάσαμε ένα όμορφο βράδυ τρώγοντας γύρω από μια φωτιά, χορεύοντας και έχοντας για παρέα λίγο εκλεκτό κρασάκι.
Το επόμενο πρωινό, ξυπνήσαμε με τις πρώτες ηλιαχτίδες του ηλίου και συγκεντρωθήκαμε στις 10:00 η ώρα για να αναχωρήσουμε για το πάντα βρέχει που απείχε από τις σκηνές μας περίπου 45’ μέσω ποταμού. Μια περιοχή για την οποία ακόμα δεν είχα σχηματίσει γνώμη… και ήμουν αρκετά περίεργη!
Όμως προς έκπληξη μου, η διαδρομή εξαρχής φάνταζε υπέροχη… Οι περίεργοι σχηματισμοί των βράχων και το βάθος του φαραγγιού τράβηξαν από την αρχή την προσοχή μου. Όσο προχωρούσαμε βαθιά στο φαράγγι, βλέπαμε όλο και περισσότερους πανέμορφους καταρράκτες. Το τοπίο ήταν τόσο πολύ όμορφο, που ήταν αδύνατο να μην το απαθανατίσουμε με τις ψηφιακές μηχανές. Ενώ, τέλος τις διαδρομής, μας δικαίωσε η θέα της πλούσιας πανίδας, που αναστηλώνονταν μέχρι το πιο ψηλό σημείο του φαραγγιού.
Στο σημείο αυτό ξαποστάσαμε και απολαμβάναμε την ομορφιά της φύσης, ενώ οι πιο τολμηροί βούτηξαν στα παγωμένα νερά του ποταμού, κάτω από τους καταρράκτες.
Δυστυχώς η ώρα πέρασε γρήγορα και έπρεπε να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού…
Όταν επιστρέψαμε, ξαποστάσαμε για λίγη ώρα στον καταβλισμό και αρχίσαμε να μαζεύουμε τα πράγματά μας καθώς μας περίμενε το ΄΄μεγάλο΄΄ ταξίδι γυρισμού. Κατά τον δρόμο τις επιστροφής, περάσαμε από τον αυχένα του βουνού που βρίσκεται δίπλα από το πάντα βρέχει, σε υψόμετρο άνω των 1800ων μέτρων και με θέα που κόβει την ανάσα। Έπειτα, σταματήσαμε στο Μικρό Χωριό που βρίσκεται πάνω από το Καρπενήσι. Στο χωριό αυτό κάτσαμε για μισή ωρίτσα και συνεχίσαμε την πορεία μας προς την Ρεντίνα. Βγαίνοντας στην Ρεντίνα, πήραμε τον ίδιο δρόμο που είχαμε πάρει στον ερχομό μας, με μια μικρή διαφορά…! Ποια είναι αυτή? Πλέον είχα σχηματίσει την καλύτερη γνώμη για αυτό το μαγευτικό μέρος!!
Αχιλλεία Μαλισόβα
