Μια από τις πιο συναρπαστικές εμπειρίες χάρισε ο Ο.Π.Ο.Π. στα μέλη του, και όχι μόνο, αφού το Σάββατο 13-05-2006 διοργάνωσε εκδρομή- Rafting στον Άραχθο, ένα από τα μεγαλύτερα ποτάμια της χώρας μας.
Το σημείο συνάντησης δόθηκε στα Γιάννενα, σε κεντρικό καφέ της πόλης, όπου κατά τις 10.00 συγκεντρωθήκαμε, από διαφορετικά σημεία και πόλεις της Ελλάδας, για τον πρωινό καφέ. Ακολουθήσαμε όλοι ένα βανάκι, που θύμιζε να βγήκε από τη δεκαετία του ’60, καθώς και δύο αυτοκίνητα που μετέφεραν τις βάρκες και τον εξοπλισμό. Φτάνοντας στο σημείο εκκίνησης, γέφυρα Πολιτσάς, μας μοιράστηκε ο κατάλληλος εξοπλισμός, που απαρτιζόταν από ειδική ολόσωμη στολή και παπούτσια neoprene, αδιάβροχα, σωσίβια, κράνη και φυσικά κουπιά. Περιττό να αναφέρω τι κορμιά αποκαλύφτηκαν με αυτές τι φόρμες και τι πανικός επικράτησε μέχρι να κατεβάσουμε τις βάρκες στις όχθες του ποταμού. Εκεί συνεχίστηκε ο δεύτερος γύρος πειραγμάτων με λασπόλουτρα και μπουγέλωματα! Ήμασταν συγκεντρωμένοι περίπου 40 άτομα, αριθμός που αντιστοιχούσε σε 5 βάρκες των 8. Στο rafting ο αριθμός των επιβατών καθορίζεται από το μέγεθος της βάρκας, αλλά συνήθως στις οργανωμένες εκδρομές οι βάρκες φιλοξενούν 6-10 άτομα και τον οδηγό.
To rafting έχει πάρει την ονομασία του από την αγγλική λέξη raft (= σχεδία). Στην ουσία πρόκειται για την κατάβαση ποταμού με φουσκωτή βάρκα που κινείται με κουπιά. Το ρεύμα του ποταμού είναι αυτό που καθορίζει την πορεία, ενώ τα κουπιά χρησιμοποιούνται για την αποφυγή των εμποδίων ή σε άλλη περίπτωση ανάγκης. Είναι ένα άθλημα διασκεδαστικό στο οποίο μπορούν να πάρουν μέρος και άτομα μέτριας φυσικής κατάστασης, άπειρα…όπως άλλωστε ήμασταν οι περισσότεροι! Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι επικίνδυνο, αφού οι κλίμακες δυσκολίας ποικίλουν, όχι μόνο από τον ρου του ποταμού αλλά και από τη διάθεση του εκάστοτε οδηγού και του πληρώματός του.
Στον Άραχθο γίνονται τρεις διαδρομές:
- 'Aραχθος 1: Γέφυρα Χαροκοπίου (Τσίμποβο) - Γέφυρα Πλάκας. Διάρκεια: 3.30 ώρες. Βαθμός δυσκολίας IV w.w. Διαδρομή για έμπειρους.
- 'Aραχθος 2: Γέφυρα Αμπελοχωρίου (Πολιτσά) - Γέφυρα Πλάκας. Διάρκεια: 2 ώρες. Βαθμός δυσκολίας III w.w. Διαδρομή με απαραίτητες προηγούμενες εμπειρίες.
- Άραχθος 3 : Γέφυρα Χαροκοπίου (Τσίμποβο) - Γέφυρα Σκούπας. Διάρκεια: 2 ημέρες. Διαδρομή για έμπειρους.
Λίγο πριν την αναχώρησή μας ο Βαγγέλης, συντονιστής και υπεύθυνος της κατάβασης, μας έδωσε τις πρώτες οδηγίες. Μας εξήγησε πρώτα απ’ όλα πώς να κρατάμε το κουπί και πως σε καμία, μα καμία, περίπτωση δε θα έπρεπε να το αφήσουμε από τα χέρια μας! Βέβαια αργότερα αποδείχτηκε ότι μερικοί δεν έδωσαν τη δέουσα σημασία στα λεγόμενά του! Μας έδειξε πώς να το χειριζόμαστε, είτε μπροστά -σύμφωνα με τη ροή του ποταμού-, είτε πίσω -κόντρα στο ποτάμι-, και ότι θα έπρεπε να κάνουμε κουπί μόνο όταν, μετά το πρόσταγμά του, θα βλέπαμε τον μπροστινό μας να κωπηλατεί. Έπρεπε, μέσω της ομοιομορφίας, να υπάρχει η μέγιστη δυνατή κίνηση της βάρκας. Όσο και να το δοκιμάσαμε όμως, δεν κατάφερε καμία βάρκα να το πετύχει!...¨Δεξιά μπροστά, αριστερά πίσω, όλοι πάνω στο εμπόδιο- εννοώντας κορμό δέντρου ή βράχο-….¨! Μετά από αυτή την πρόταξη δεν είμαι σίγουρη για το πόσες και τι οδηγίες ακολούθησαν, αφού το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν η εικόνα των ¨εμποδίων¨…και αυτό που με συνέφερε ήταν ότι ήμουν στην ίδια βάρκα με τον Βαγγέλη.
Ήταν η τελευταία βάρκα αναχώρησης, η επονομαζόμενη Ιεράπετρα, και το πλήρωμά της απαρτιζόταν, κατά σειρά διάταξης, από τον Αποστόλη, τον Πέρη, την Ελένη και εμένα, από αριστερά, και από τον Χάρη, το Στέφανο, την Βασιλική και τον Βαγγέλη, από τη δεξιά μεριά της βάρκας. Από το άγχος που είχα δε μπόρεσα να συγκρατήσω το πού και πώς μοιράστηκαν οι υπόλοιποι του Ο.Π.Ο.Π…όμως κατά τη διάρκεια της κατάβασης κάτι είδα!
Αρχικά ο ρυθμός κατάβασης ήταν μάλλον ήπιος, αν και πολλές φορές ο Βαγγέλης μας έδινε προτάξεις, περισσότερο για να μας δοκιμάσει, θα έλεγα, παρά για να κατευθύνουμε την βάρκα. Ο σχολιασμός και τα πειράγματα για το πώς πήγαιναν οι μπροστινές βάρκες και τα κουπιά τους, δεν περιγράφεται…και όλο αυτό γιατί πολύ απλά δεν βλέπαμε τον τρόπο που πηγαίναμε εμείς! Ο ένας χτυπούσε στο σώμα ή στο κουπί του μπροστινού συνεχώς. Προσπαθώντας, λοιπόν ο Βαγγέλης, να ¨επιβάλλει¨ μια κάποια σειρά στη βάρκα, μας εξηγείται ότι θα έπρεπε να είμαστε σιωπηλοί και προσεχτικοί στα παραγγέλματά του γιατί αυτό που θα επακολουθούσε δεν θα ήταν και ιδιαίτερα εύκολο! Αν ήταν λοιπόν να μη συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, ήταν ικανός να μας κατεβάσει μόνος του! Από εκείνη τη στιγμή συνετιστήκαμε και η αλήθεια είναι ότι τα πηγαίναμε αρκετά καλά.
Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, οι βάρκες άλλαζαν σειρά, σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες του δικού μας αρχηγού. Αυτό δε, που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι σε μία από τις 5 βάρκες καθοδηγητής ήταν μια γυναίκα –χωρίς να θέλω να φανώ ρατσίστρια-. Θεωρούσα ότι οι αρχηγοί θα έπρεπε να είναι άντρες στιβαροί και μπρατσωμένοι…να προσδίδουν ασφάλεια!(κοινωνικά πρότυπα!!!... τί να κάνω?) Βέβαια αυτό που είδα αργότερα δε μου έκανε καθόλου εντύπωση! Σ΄ αυτή τη βάρκα επέβαινε και ο Αποστόλης που κάθε φορά επαναλάμβανε τα προστάγματα της αρχηγού ¨όλοι μπροστά¨…¨δεξιά μπροστά¨…
Στα περισσότερα ποτάμια, κατά μήκος της διαδρομής τους, αναπτύσσονται σημαντικά οικοσυστήματα…ήμασταν λοιπόν και σ΄ αυτή τη διαδρομή τυχεροί καθώς, μετά από υποδείξεις του Βαγγέλη, είδαμε τα αγριοπερίστερα να ξεσηκώνονται από τις φωλιές τους. Αργότερα χαζεύαμε τα νερά να ξεχύνονται από τα βράχια, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο φυσικές βρύσες πόσιμου νερού που γευτήκαμε! Ήταν ένα πολύ όμορφο σκηνικό να βλέπεις τις βάρκες κάτω από τόσα νερά και ακόμη καλύτερη η αίσθηση που είχες όταν αυτά έπεφταν επάνω σου. Η αδιάβροχη Kodak μιας χρήσης, αποθανάτισε αυτές τις στιγμές, αλλά η καλύτερη, ήταν στη μέση περίπου της διαδρομής, όταν κατεβαίνοντας από τις βάρκες κατευθυνθήκαμε στα εσωτερικά του βουνού. Εκεί, ανάμεσα στην άγρια ηπειρώτικη βλάστηση, περνώντας από μονοπάτια που θύμιζαν ταινίες πολέμου του Βιετνάμ, μας αποκαλύφτηκε ένας καταρράκτης. Ήταν σαν να ξεπρόβαλλε από το πουθενά, αφού κοιτώντας επάνω δεν έβλεπες το φως της ημέρας, καθώς οι κορυφές των βουνών το έκρυβαν. Σαν τα μικρά παιδιά ξεχυθήκαμε στη λίμνη που σχηματιζόταν και αρχίσαμε τις πατητές σε όποιο κεφάλι βλέπαμε να είναι εκτός νερού! Υπήρχαν βέβαια σημεία στα οποία δεν πατούσαμε, και κανένας δεν μπόρεσε να πάει στο σημείο που έσκαγαν τα ορμητικά νερά του καταρράκτη! Το νερό που ¨ήπιαμε¨ ήταν παγωμένο οπότε το κολύμπι δεν διήρκησε και πολύ! Δεν θα ξεχάσω τον Αποστόλη ο οποίος βγαίνοντας μου φώναζε ¨…Κούλα το μισό νερό που ήπια το ήπια από εσένα!...¨ πού να ήξερε πόσο νερό θα έπινε ακόμη, και όχι εξαιτίας μου!
Η υπόλοιπη διαδρομή άρχισε να μου φαίνεται κουραστική και βαρετή καθώς δεν έβλεπα ούτε τα επίμαχα ¨εμπόδια¨, ούτε ένιωθα τον κίνδυνο που περίμενα να νιώσω! Αυτό μάλλον το αντιλήφθηκε και ο οδηγός μας, ο οποίος είχε τη φαεινή ιδέα να μας βάλει να κωπηλατήσουμε αντίθετα στη ροή του ποταμού! Βάλαμε τα δυνατά μας και προσπαθώντας να φτάσουμε έναν βράχο, και να προφυλαχτούμε από την ορμή των νερών που ερχόταν από τα πλαϊνά, κατάλαβα τη ρήση… ¨τραβάς γερό κουπί¨! Άκουγα τον Βαγγέλη να φωνάζει με όλη του τι δύναμη ¨όλοι μπροστά¨ συνέχεια και μετά ¨μπράβο παλικάρια μου¨…και με όση δύναμη και αν συνέχιζα νόμιζα ότι δε θα φτάσουμε ποτέ σε αυτόν τον βράχο που απείχε, πλέον, μόνο μισό μέτρο! Εντωμεταξύ ο Αποστόλης, ο Χάρης και ο Πέρης γαντζώθηκαν, πραγματικά, στο βράχο για να συγκρατήσουν τη βάρκα και μόνο μετά από λίγο ο Βαγγέλης τους είπε να την αφήσουν για να δούμε τι θα συμβεί! Εκεί που όλοι θεωρούσαμε ότι θα μας πάρει το ποτάμι, η βάρκα άρχισε να φέρνει ομόκεντρους κύκλους, χωρίς να παρασύρεται από τα νερά! Ήμασταν στη μέση του ποταμού, πίσω από ένα βράχο, με τα νερά να σχίζονται από αυτόν και φέρναμε ¨γύρω-γύρω όλοι¨!
Το επόμενο εμπόδιο ήταν και το τελευταίο! Ένα περιποιημένο ¨τεσσάρι¨ βαθμού δυσκολίας. Ο Βαγγέλης, βλέποντας τα πόσα έχουμε καταφέρει ως τώρα, κάνει την εντελώς ρητορική ερώτηση ¨θέλετε να το περάσουμε με τον εύκολο ή τον δύσκολο τρόπο;¨... Η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι πώς ακριβώς περάσαμε τις Συμπληγάδες και χωρίς να θρηνήσουμε θύματα! Τα χρειαστήκαμε όμως… περνώντας αυτούς τους βράχους ενδιάμεσα, κατευθυνθήκαμε αριστερά και μέχρι να συνέλθουμε ο Βαγγέλης λέει στους Αποστόλη, Πέρη και Χάρη να πιάνονται γερά από τις ρίζες των δέντρων, έτσι ώστε να μη μετακινηθεί η βάρκα. Μετά από αυτό πιάνει το ορειβατικό σκοινί και γυρνώντας προς το ποτάμι λέει: ¨ετοιμαστείτε…ήρθε η ώρα να ψαρέψουμε!!!¨ Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση και βλέπουμε δύο κουπιά να τα παίρνει η ορμή του ποταμού, ενώ ακούγαμε φωνές από τα παιδιά και από τον ίδιο για τα κουπιά! Αμέσως μετά περνάει μία βάρκα από την οποία έλειπε ένα άτομο, η βάρκα ¨πιάνει¨ δίπλα μας. Περνάει δεύτερη από την οποία έλειπαν δύο, ¨πιάνει¨ και αυτή δίπλα μας! Επικρατεί ένας πανικός και αλαλαγμός και εκείνη την ώρα βλέπουμε το πρώτο ¨θύμα¨ να παρασέρνεται από τα νερά! Αναγνωρίζω τον Λάκη και ενώ ο Βαγγέλης του ρίχνει το σχοινί για να πιαστεί, βλέπουμε άλλες δύο φιγούρες στο νερό! Ο Λάκης καταφέρνει και πιάνει το σχοινί, αλλά η ορμή των νερών τον παρασύρει και οι άλλοι δύο βρίσκονται έρμαιοι του ποταμού! Περιττό, και συγχρόνως, αδύνατο να περιγράψω πώς και πότε δόθηκαν οδηγίες και περισυνελλέγησαν και οι υπόλοιποι δύο…που χωρίς να καταλάβω έγιναν περισσότεροι, αφού στο καπάκι σκάει και άλλη βάρκα με μόνο μία επιβάτη –την προαναφερθείσα αρχηγό- και χωρίς κουπιά!!!... Δεν κατάλαβα καν ότι οι αμέσως επόμενοι ήταν οι άλλοι φίλοι μου Αποστόλης και Αλέκος. Είχα τρομοκρατηθεί τόσο βλέποντας τον Λάκη μέσα στο νερό και το μόνο που έκανα ήταν να βάζω όλη μου τη δύναμη για να κρατάω το σώμα του αρχηγού μας ενώ ¨ψάρευε¨. Μόνο αφού επιβιβαστήκαμε όλοι συνεχίσαμε την πορεία μας και ως ανταμοιβή για το πόσο καλοί συνεργάτες ήμασταν αρχίσαμε να κάνουμε ¨ακροβατικά¨ με τη βάρκα, σούζες και…οικιοθελείς βουτιές στα παγωμένα νερά του ποταμού!
Δε θα μου μείνει από την όλη εκδρομή η αίσθηση επικινδυνότητας που ένιωσα βλέποντας τον Λάκη στα νερά. Δε θα μου μείνει καν το ότι οι μισοί περίπου του Ο.Π.Ο.Π. έπεσαν μέσα…γιατί ούτε που κατάλαβα πώς έγινε. Αυτό που δεν θα ξεχάσω είναι η μετέπειτα καζούρα και ο τρόπος που τα περιγράφαμε ο ένας στον άλλο. Είναι πράγματι απολαυστικό να ακούς από τον Αλέκο, που σε κάθε αγκυροβόληση έκανε βουτιές, πως δεν κατάλαβε για πότε έφυγε από τη βάρκα στο τελευταίο εμπόδιο και πώς κρατούσε δύο κουπιά πασάροντας το ένα στον Αποστόλη. Τον Αποστόλη, τον οποίο δεν τον ξανακούσαμε να επαναλαμβάνει τις προτάξεις της αρχηγού, να λέει ¨…αν δεν είχα το κουπί θα γινόμουν χαλκομανία στα βράχια…¨ . Τη Νικολέτα, η οποία παρατώντας το κουπί έκλεισε τη μύτη, και τη Μαριάνθη να διηγείται: ¨…ήμουν μέσα στη βάρκα, έχουν πέσει όλοι, έχω μείνει μόνη με την αρχηγό, χωρίς κουπιά…και την ακούω να φωνάζει… όλοι μπροστά!!!¨.
Πραγματικά, ήταν μια πολύ συναρπαστική και συγχρόνως ευτράπελη εμπειρία που μόνο μέσω του Ο.Π.Ο.Π. μπορεί κανείς να γευτεί….και είμαι σίγουρη ότι θα επαναληφθεί!
Γραδούλα Βασιλική
Ψυχολόγος
